همه ماه محرم است و همه جا کربلا و همه روز عاشورا
در قبایل عرب همواره جنگ بود ، اما مکه زمین حرام بود و چهار ماه رجب ، ذی القعده ، ذی الحجه و محرم " زمان حرام " . یعنی جنگ در آن حرام است. دو قبیله که با هم می جنگیدند ، تا وارد ماه حرام می شدند جنگ را موقتا تعطیل می کردند ، اما برای آنکه اعلام کنند که در حال جنگند و این آرامش سازش نیست ، ماه حرام رسیده و چون بگذرد جنگ ادامه خواهد یافت ، سنت بود که بر قبه ی خیمه فرمانده قبیله پرچم سرخی می افراشتند تا دوستان ، دشمنان و مردم بدانند که جنگ پایان نیافته است.
آنها که به کربلا می روند می بینند که جنگ با پیروزی یزید پایان گرفته و بر صحنه ، آرامش مرگ سایه افکنده است .
اما می بینند که بر قبه ی امام حسین پرچم سرخی در اهتزاز است .
بگذار این " سالهای حرام" بگذرد !
اینان که مرگ را همچون گردنبندی از زیباترین گوهرهای خدا بر گردن آویخته اند ، بی مرگ های جاودانه اند. شاهد هر آنچه در تاریخ آدمی می گذرد ، شهید هر آنچه در بنی آدم می میرد و می پژمرد و قربانی جلاد می شود !
تندیس تنهایی و غربت و شکست و نومیدی و درد در کویری پوشیده از خون ، از دریای سرخ شهادت سر برداشته و تنها و ساکت ! ایستاده است!
تندیس حسین هم هست
حسین همو که شاهد همه ی ادوار است و شهید همه ی صحنه ها و قربانی همیشه ی تاریخ از آدم تا پایان روزگار
آنکه عظمت رنج و شکوه شهادتش هر رنجی را در زندگی آسان می سازد و هر مصیبتی را حقیر.
سلام بر تو ای وارث آدم ، برگزیده ی خدا
سلام بر تو ای وارث نوح ، پیامبر خدا
سلام بر تو ای وارث ابراهیم ، دوست خدا
سلام بر تو ای وارث موسی ، همسخن خدا
سلام بر تو ای وارث عیسی ، روح خدا
سلام بر تو ای وارث محمد ، محبوب خدا
سلام بر تو ای وارث علی ، ولی خدا

---